Arnold Karskens, oorlogsverslaggever

De Syrische binnenlandse oppositie wil niet dat het regime Bashar al-Assad met buitenlands geweld wordt verdreven. Het land moet de problemen ‘met eigen handen’ oplossen. Dat zegt oppositievoerder Louay Hussein tegen mij in Damascus. Omdat de politieke situatie onduidelijk maar bovenal ingewikkeld is, dan wel niet juist wordt weergegeven, rij ik naar hem toe.

Het is vrijdag in Homs, Syrië. Om het hardst roepen de muezzins door luidsprekers op voor gebed als een auto mij op de straathoek afzet. De chauffeur: ‘Wacht hier, ze pikken je in vijf minuten op. Het codewoord is Youssef.’ En weg scheurt de auto. Dan begint het wachten te midden van zwervend huisvuil dat al wekenlang niet is opgeruimd als gevolg van de strijd tussen veiligheidstroepen van de Syrische dictator Bashar al-Assad en opstandelingen. Zo vlak voor de gang naar de moskee zijn de gevechten even geluwd. Maar middels graffiti-slogans op nagenoeg alle muren van de een miljoen inwoners tellende stad woedt de strijd onverminderd verder. De pro’s: ‘God, Syrië en Bashar al-Assad. Meer hebben we niet nodig.’ En de anti’s: ‘God, Syrië en Vrijheid. Meer hebben we niet nodig.’ Veel teksten zijn met zwarte verf onleesbaar gemaakt, dat betekent dat dit kruispunt omstreden is.

Het Midden-Oosten blijft een hotspot voor oorlogsverslaggevers. Dus u weet waar ik de komende tijd uithang. Mijn schema in zeven stappen voor komend jaar.

Opnieuw een jaaroverzicht met hoogte- en dieptepunten van uw gastheer. Jaja, ook 2011 heb ik fijn overleefd. Ik wens u samen met bovenstaande stoere mannen prettige Kerstdagen en een gezond 2012.

Zonder dialoog dreigt Syrië bloedig uiteen te vallen en neemt het regime van Bashar al-Assad buurlanden mee in zijn val, waarschuwt de best ingevoerde Nederlander in het Midden-Oosten, ex-topdiplomaat Koos van Dam. We kennen elkaar al ruim 20 jaar en ik was benieuwd naar zijn mening. En die verschilt niet veel met de mijne. Tijd voor de stand van zaken.

 
Oorlogsmisdadiger Klaas-Carel Faber schoot mee bij de moord op de meest besproken verzetsvrouw van de Tweede Wereldoorlog, Esmée van Eeghen. Het voornaamste bewijs daarvoor levert haar autopsierapport, opgesteld door het Pathologisch Anatomisch Laboratorium in Groningen op 22 september 1944. Het elf pagina’s tellende verslag beschrijft gedetailleerd de diameter van de kogels die haar lichaam hebben getroffen. Bij haar hand is een gat van 6 mm aangetroffen, bij haar kin een van 7 mm en een van 9 mm. Dit duidt op meerdere schutters die met verschillende kaliber vuurwapens schoten. Klaas-Carel Faber heeft in zijn verhoren tegenover de Nederlandse en Duitse autoriteiten na de oorlog altijd gesproken van één schutter, namelijk zijn chef, tweede luitenant SS’er Ernst Knorr. Hij en zijn broer Pieter Johan Faber waren slechts getuigen. Nieuwe aanwijzingen voor zijn betrokkenheid kunnen leiden tot heropening van een justitieel onderzoek en mogelijk een nieuw proces tegen de meest gezochte Nederlandse oorlogsmisdadiger.

Laatste waarschuwing: de security-scanners op Schiphol zijn onbetrouwbaar. Klein kaliber koges kunnen ongemoeid worden meegesmokkeld terwijl voor een Nederlands alternatief geen belangstelling is. Dus wie met de kerstdagen denkt veilig vanaf Schiphol naar – pakweg – New York te vliegen kan bedrogen uitkomen.

België vangt vijf keer meer asielzoekers op dan het Europees gemiddelde. De opvang is zo'n chaos , dat deze winter duizenden mensen op straat dreigen te slapen. Dus ik dacht, laat ik eens een kijkje nemen. En ik werd niet teleurgesteld. Het land is Gekkie Henkie van Europa als het aankomt op de asielpolitiek.

De Nederlandse staat is medeverantwoordelijk voor de dood van honderd Serviërs in en rond de enclave Srebrenica. Tien Bosnische Serviërs eisen daarom excuses, anders wacht Nederland een nieuwe rechtszaak over het optreden in de enclave voor de val op 11 juli 1995. Die van moslimnabestaanden heeft al wat succes geboekt, nu is het wachten op de andere kant.

Hij was de laatste van de Gaddafi-clan die eind augustus het brandende Tripoli verliet. Maar eerst maakte de Saif al-Islam, gepolijst hoofd, zware wenkbrauwen en een bril met dun montuur, een rondrit door de weinige straten die nog in handen waren van de bijna verslagen Libische strijdkrachten. Rechtop staand in een fourwheeldrive ontving hij de toejuichingen van medestanders. Zijn vingers in het V-teken: ’We winnen. Alles is goed.’ Nu is hij de meest gezochte Libiër.